Πόσο φοβάσαι;

2015-11-18 14:35

 

Σήμερα θα σου μιλήσω για τον φόβο... όχι για τον άγνωστο φόβο, όχι για τον φόβο που υπάρχει γύρω σου, όχι για τον φόβο των άλλων... Σήμερα, θα σου μιλήσω για τον δικό σου φόβο, αυτόν που άλλοτε καλά κρύβεις μέσα σου και άλλοτε του επιτρέπεις να σε κυριεύει. Γιατί φίλε μου, ναι, του επιτρέπεις εσύ να σε κυριεύει.

Συχνά νιώθεις το σώμα σου να παραλύει από αυτόν, σαν κερί αναμμένο που λιώνει από τη ζέστη. Άλλες φορές πάλι σε ζαλίζει σαν χαρτί στο πέρασμα του χειμωνιάτικου ανέμου. Κάποιες φορές πάλι, η σκέψη και μόνο του φόβου μπορεί να σε κάνει να νιώθεις πως χάνεις τον έλεγχο.

Ο φόβος σου, που δεν είναι τίποτα άλλο από τις σκέψεις σου σε κάνει να νιώθεις έρμαιο, σκλάβος του, μονομάχος στην αρένα του θανάτου.

Φόβος μοναξιάς, φόβος απώλειας, φόβος τιμωρίας, φόβος για την ζωή σου, φόβος που πραγματικά είναι φόβος θανάτου.

Ο φόβος σε οδηγεί να φτιάχνεις γύρω σου μια ασφάλεια λογικής, μια ασφάλεια θεωριών και ιδεολογιών, μια ασφάλεια καλά τυλιγμένη με τον μανδύα των εμπειριών σου.

Πώς γίνεται όμως να αναγκάσεις αυτόν τον φόβο σου να κάνει οτιδήποτε όταν όντως δεν τον φοβάσαι;

Αν καταφέρεις φίλε μου να διαλέξεις τη ζωή, ίσως τα πράγματα γίνουν διαφορετικά απ' ότι τα φαντάζεσαι ή τα φοβάσαι. Ίσως καταφέρεις να δώσεις νόημα σε αυτό που ζεις και όχι σε αυτό που φοβάσαι ότι θα σου συμβεί. Ίσως μπορέσεις σαν άλλος Ιβάν Ίλιτς στο μυθιστόρημα του Τολστόι να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου ήταν τόσο όμορφη που εσύ την έζησες άσχημα με φόβο. Μπορεί να μεταμορφωθείς όπως ο Σκρούτζ όταν τα Χριστούγεννα ακούει τα κάλαντα και αλλάζει σαν ύπαρξη, σαν άνθρωπος που, αν και αργά, συνειδητοποιεί την ματαιότητα και ζητά εξιλέωση μέσα από την προσπάθεια διάλυσης των φόβων του και της γκρίνιας του.

 

Η ιδέα και η επεξεργασία του φόβου μπορεί να μας σώσει, να μας εξιλεώσει και να είναι δημιουργική.

Γιατί φίλε μου, ο άνθρωπος που δεν έχει φόβο, ούτε φοβάται κανέναν ούτε κάνει τους άλλους να το φοβούνται. Ο φόβος εξαφανίζεται τελείως!

 

Γ.Ι.