Γράμμα από τον Άγιο Βασίλη

2015-12-13 12:55

Γράμμα από τον Άγιο Βασίλη...

 

O δικός μου Αϊ Βασίλης δεν είναι γέρος...δεν έχει άσπρα γένια, ούτε μεγάλη κοιλιά. Ο δικός μου Άγιος δεν φορά κόκκινη στολή, δεν οδηγάει έλκηθρο ούτε φροντίζει ελάφια! Δεν θα έλεγα καν πως είναι συμπαθητικός!

Ο δικός μου Αϊ Βασίλης δεν φέρνει δώρα, δεν ανοίγει γράμματα παιδιών, δεν χωρά από την καμινάδα, εξάλλου εγώ δεν έχω τζάκι!

Πολλές χρονιές τον πίστεψα, ήλπιζα πως θα ερχόταν ξημερώματα να αφήσει κάτω από το δέντρο τα δώρα μου. Πολλές φορές του έγραφα γράμματα, πολλές νύχτες ξημερω-βραδιαζόμουν κουλουριασμένος κάτω από τα βαριά, ζεστά παπλώματα, κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό μήπως και καταφέρω να τον προλάβω καθώς κατεβαίνει...

Πολλές φορές νόμιζα όντως πως διέκρινα την αστερόσκονη, το χνούδι που άφηνε πίσω του στον νυχτερινό ουρανό και τότε πεταγόμουν από το κρεβάτι, παρασυρμένος από τη μαγεία-γιατί όντως μαγικό ήταν!- και έτρεχα στο σαλόνι μας κοιτώντας το δέντρο μας, εκεί δίπλα στη φάτνη...

Εκείνος πάντα συνεπής, κάθε πρωί έβρισκα ένα δώρο, άλλες φορές αυτό που έγραφα στο γράμμα, άλλες φορές κάτι διαφορετικό-γυαλιά ηλίου, ρολόι, τηλεκατευθυνόμενο, πάντα όμως εκεί, πιστός στο ραντεβού του-μάλλον Άγγλος θα ήταν-, ανάλογα με τη δύναμη και την αντοχή της τσέπης του. “Δεν ξέρουμε αν μπορεί να δώσει τόσα χρήματα ο Άγιος φέτος”, “υπάρχουν πολλά παιδιά στον κόσμο που θέλουν δώρα”.

Και αργότερα, αυτά έλεγα και εγώ στην αδερφή μου, παρόλα αυτά, καρτερικά και οι δυο μας τον περιμέναμε την παραμονή να έρθει, στην πραγματικότητα δεν ήμασταν σίγουροι αν περιμέναμε Αυτόν, ή τους γονείς μας από το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν!

Και πάντα, κάθε τέτοιο βράδυ, ο ύπνος αποδεικνύονταν πιο ισχυρός από την επιθυμία και τη λαχτάρα μας και εκεί, στο σαλόνι, κοιμόμασταν. Ακόμη και τότε όμως, στον ύπνο μας, πρωταγωνιστής ήταν αυτός, ο χοντρούλης κύριος, ακόμη πιο μαγικός, ακόμη πιο αληθινός, και πάντα-τουλάχιστον στο όνειρο-με τα δώρα που ζητούσαμε.

Και ως δια μαγείας, κάπου εκεί γύρω στις οκτώ το πρωί, μια ζεστή αγκαλιά μας σήκωνε να μας μεταφέρει στο κρεβάτι μας. Και τότε το θαύμα! Κάτω από το δέντρο 2 κουτιά, άλλοτε μεγάλα, άλλοτε μικρότερα, μαζί με 2 ΙΟΝ σοκολάτες εμφανιζόταν από το πουθενά!!!

Ο δικός μου Αϊ Βασίλης είναι διαφορετικός! Δεν έχει άσπρα γένια-όχι ακόμη!-, δεν έχει μεγάλη κοιλιά-όχι ακόμη, ευτυχώς!-, δεν φοράει κόκκινη στολή, δεν οδηγάει έλκηθρο ούτε έχει ελάφια!

Όμως εκείνη η ζεστή πρωϊνή αγκαλιά, εκείνο το γλυκό φιλί στο μάγουλο, εκείνο το “Καλή Χρονιά αγόρι μου”, σε συνδυασμό με το δώρο κάτω από το δέντρο, που ακόμη και αν δεν ήταν η “παραγγελία” μου, ήταν πάντα όμορφο, γεμάτο αγάπη και χαρά, όλα αυτά, ναι ήταν δικά μου, ήταν δικά τους, ήταν δικά μας και ήταν πάντα Άγια, γιατί ότι έχει αγάπη, μόνο άγιο μπορεί να είναι!

Ο δικός μου Αϊ Βασίλης, και φέτος θα είναι συνεπής στο ραντεβού του, το ξέρω. Και θέλω και εύχομαι να είναι συνεπής μαζί μου. Θέλω και εύχομαι ο δικός σας Αϊ Βασίλης να είναι πάντα δίπλα σας, πάντα μαζί σας, πάντα συνεπής σε σας. Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από το να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε, με αυτούς που φροντίζουμε και μας φροντίζουν. Γιατί όλοι το έχουμε ανάγκη.

 

 

 

Ο Αϊ Βασίλης σου...