Δι' ευχών...

2015-04-09 22:29

Δι' ευχών...

 

Πάντοτε σκεφτόμουν πόσο πραγματικά ενδιαφερόμαστε όταν ευχόμαστε κάτι... πόσο εννοούμε την ευχή που δίνουμε ως μετάδοση της δικής μας πίστης, χαράς, καλοσύνης, μοιρασιάς, αγάπης, ενσυναίσθησης.

Κάθε φορά που άκουγα μια, χαιρόμουν... Κάθε φορά που έδινα μία συγκινούμουν... “καλή επιτυχία”, “χρόνια πολλά”, “να ζήσετε”, “Καλή χρονιά”, “Καλό Πάσχα”, “όλα κατ'ευχήν”... λέξεις που δίνουν νόημα, λέξεις που δείχνουν συμπαράσταση, συμπόνοια, αγάπη...

Πάντα λοιπόν, μέσα μου, ένα φτερούγισμα κατάνυξης, ηρεμίας, γαλήνης, όταν έδινα (κυρίως) μια ευχή.

Νόμιζα, εξακολουθώ να νομίζω, πως κατά την εκφώνηση και λήψη μιας ευχής, εκείνα τα λίγα, τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που διαρκεί αυτή η πράξη, οι άνθρωποι συνδέονται διαφορετικά, πιο βαθιά πιο ουσιαστικά μεταξύ τους. Είναι μια αγκαλιά που με το άγγιγμά της σε φέρνει πιο κοντά στον άλλον, μια γέφυρα που καταφέρνει να ενώσει δυο ψυχές. Ακόμη και εκείνες τις νύχτες των Χριστουγέννων, της παραμονής του νέου χρόνου και το βράδυ της Ανάστασης, που όλος ο κόσμος εύχεται ο ένας στον άλλον, νιώθω αυτή την ένωση, αυτό τη μαγική σύνδεση.

Ακόμη και οι ευχές που κάνουμε μόνοι, μέσα μας, οι προσ-ευχές καλύτερα, για εκείνους που έχουν την ανάγκη να προσ-ευχηθεί κάποιος, για εκείνους που ζούνε μόνοι ή μακρυά, για τους ασθενείς, για...

Και από την άλλη...τα “γεύματα αγάπης” για τους αστέγους (που αυτές τις μέρες όλοι ενδιαφέρονται αν κρυώνουν), για τους ηλικιωμένους (που αυτές τις μέρες όλοι πιστεύουν πως νιώθουν μοναξιά), για τα παιδιά στα ορφανοτροφεία (που όλοι σήμερα νομίζουμε πως χρειάζονται την οικογένεια)...

Σήμερα λοιπόν, κάποιος μου ζήτησε να κάνω κάτι...

“πώς και αυτό;”, ρώτησα με αφέλεια... “γιατί εσύ έχεις υγεία, μπορεί να μην σου περισσεύει κάτι αλλά αν το δώσεις δεν θα σου λείψει κιόλας, γιατί μπορείς να το κάνεις”... από το πρωί λοιπόν σήμερα, πέρασα μια μέρα με έντονες σκέψεις. Τη στιγμή που έδινα αυτό το “κάτι” πράγματι, πάλι, συγκινήθηκα. 

Όχι γιατί “εγώ” έδωσα το “κάτι”, όσο γιατί συνειδητοποίησα ακόμη μια φορά πως όντως “όταν έχεις 2, πρέπει να δίνεις το 1”... Όχι, δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος σήμερα, δεν μεγάλωσα περισσότερο, ούτε “θεραπεύτηκα”, ούτε ήρθε η κάθαρσή μου, ούτε αναστήθηκα... όμως προσευχήθηκα με αγάπη και ελπίδα για σένα... “όλα...κατ' ευχήν λοιπόν”...