Αργεί να ξημερώσει;

2015-06-29 13:15
 
Μ' ακούς; Σήκω... φοβάμαι... Σήκω σου λέω, σήκω!
Φωνάζουν... φωνάζουν από παντού. Ανησυχώ. Στους δρόμους γίνεται χαμός! 
Μιλάνε συνέχεια, οι φωνές μεγαλώνουν, γίνονται δυνατές, αγριεύουν! Κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά συμβαίνει, ακούς;
Σήκω σου λέω και στάσου δυνατός, αγέρωχος. Όπως τότε, θυμάσαι; 
Τότε που περπατούσαμε πιασμένοι από το χέρι στις πλατείες; Που είμασταν γελαστοί; Τίποτα δεν μπορούσε να μας φοβίσει, τίποτα δεν μπορούσε να χαλάσει την ευτυχία μας!
Τότε που παίζαμε στην άμμο; Έκαιγε αλλά εσύ γελούσες! Φτιάχναμε κάστρα και τείχους για να τα προστατεύσουμε και ... τσουπ! το κύμα τα διέλυε! Και πάλι από την αρχή!
Ήσουν ελεύθερος θυμάσαι; Κανείς δεν μπορούσε να κλέψει το χαμόγελό σου, την χαρά σου, το παιχνίδι σου! ήσουν εσύ, ήμουν εγω!
Κάναμε όνειρα για το μέλλον μας θυμάσαι; Θα ζούσαμε μαζί, ευτυχισμένοι στο σπίτι μας, στο δικό μας σπίτι. Σ' αυτό που με κόπο, όρεξη και όνειρα θα χτίζαμε μαζί και θα' ταν δικό μας! Κανείς άλλος δεν μπορούσε να σου πει τι να κάνεις, θυμάσαι;
Σήκω σου λέω, άντε! Γιατί τους φοβάσαι; Γιατί τις ακούς αυτές τις φωνές; Πού είναι η δική σου φωνή ρε; Ξύπνα σου λέω, ξύπνα!
Ξύπνα να είμαστε πάλι οι δυο μας, να γελάσουμε, να τρέξουμε, να χαρούμε, να ζήσουμε! Σήκω να ξαναχτίσουμε τα κάστρα μας, πιο δυνατά και να θεμελιώσουμε εκεί τα όνειρά μας! Κανείς πια δεν μπορεί να μας τα χαλάσει, ακούς;
 
Σήκω...Ξύπνα...
Αργεί να ξημερώσει;
 
                                                                                                                                                                        Γ. Ι.